Trudno nie pisać satyry. Juwenalis.

Zaprawdę powiadam wam, jam ci dziecię Boże, członka posiadające. Zaprawdę powiadam wam, oto córka Boża, a żona moja, waginę posiadająca.

My mali i nieśmiali, zebrani tu przed łóżkiem naszym, spowiedź tą czynimi, bośmy winni zamysłu naszego niecnego: chcemy się parzyć! W zadumie i skupieniu rozmyślamy nad przewinami naszymi grzesznymi i o czym zapomnieliśmy, niech i tak nam wybaczone będzie, w co naiwnie wierzymy - amen! Członków ablucji dokonywamy, po czym z ulgą wzdychamy. Zaraz potem krzyżem leżymy i po ludzku kwiczymy, wzywając Ducha Åšwiętego i ojca dyrektora naszego, orgazmy uświęcającego. Jako było na początku, po bożemu, po polskiemu, teraz, przedtem i na zawsze Aaaahhh! Z termometrem i kalendarzem, między prymarią a nieszporami... tylko kłopot z zasłonami. Bo gdy słońce w tyłek świeci, to i pacierz krzywo leci. Ciężko było aż do ślubu, bo się chciało, bo swędziało, teraz można, chwała Bogu, już miętosić się bez grzechu. Pośród kwiku, łóżka zgrzytu uprawiamy jak należy - In nomine patria amen - by zapełnić świat wiernymi. Rację miał nasz wódz duchowy, rację ojciec radiowładny, się niegodzi w łożu parzyć, bez zaleceń ojca Paczka. Ja się modlę: "...obym szybkom..." Ona też:  "Azaliż nie...?" i kwiczymy poÅ›ród łez! Trudno teraz o ciemnicę, oczy łzawią więc nie widzę gdzie mi szklanka wody stoi, a się pocę, w gardle sucho, chce to skończyć, mieć za sobą, krótko, zwięźle, nie wychodzi... Moja wina, bo wypiłem trochę wina. Zaraz jednak, jak to skończę to pójdziemy na nieszpory, by też spowiedź sobie trzepnąć i przeprosić, że nie wyszło w dziesięć razy, jeno tylko. Choć się starał człek uczciwy, i podjarał się też krztynę. Widać nam nie dane było. Grunt że to już się skończyło... Amen!

Komentarze

Dodaj nowy Szukaj

3.25 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."